Ubranie na spacer w chłodny dzień przypomina budowanie konstrukcji, która ma jednocześnie zatrzymać ciepło i odprowadzić wilgoć. Najczęstszy błąd polega na założeniu jednej grubej rzeczy — swetra, kurtki zimowej czy polaru. Taki układ działa tylko wtedy, gdy stoisz nieruchomo. Gdy ruszysz, organizm zaczyna się grzać, pot pojawia się pod warstwą, a po chwili masz mokre plecy i przeszywające zimno. Warstwy mają sens, bo można je zdejmować i zakładać w trakcie ruchu, dopasowując izolację do wysiłku.

Podeszwa buta do marszu jest zwykle sztywniejsza w części środkowej i ma wyraźny, płaski profil. To nie przypadek: przy dłuższym chodzeniu stopa potrzebuje stabilnego podparcia, a nie ciągłego „falowania". Zbyt miękka, gruba podeszwa z dużym dropem (różnicą wysokości między piętą a palcami) szybko męczy łydki i ścięgno Achillesa, zwłaszcza gdy ktoś chodzi po asfalcie. Sportowe modele z kolei często mają podeszwę mocno wyprofilowaną, z agresywnym rockerem, który przyspiesza przetaczanie stopy — przy bieganiu to zaleta, przy dwugodzinnym marszu potrafi przeszkadzać.
Po szybkim odcinku nie zatrzymuj się. Wolna faza ma być aktywnym marszem, nie postojem. Dzięki temu tętno nie skacze gwałtownie, a organizm lepiej znosi całą sesję. Jeśli po kilku cyklach czujesz, że wolne 35 sekund to za mało, wydłuż je do 45 sekund i skróć szybki odcinek do 75 sekund. Lepiej zmniejszyć intensywność niż rezygnować z treningu po tygodniu.
Na koniec buty i nawierzchnia. Miękka podeszwa i chodzenie po nierównym terenie zmuszają do ciągłego balansowania ciałem, co dodatkowo męczy plecy. Wybieraj obuwie z dobrze trzymającą stopę podeszwą, a przy podjazdach nie ciągnij wózka za sobą bokiem — obróć go przodem do kierunku ruchu i pchaj, przenosząc ciężar ciała na przednią nogę. Jeśli po spacerze plecy nadal bolą, przeanalizuj nie trasę, a technikę: najczęściej winna jest zbyt niska rączka i pchanie na wyprostowanych rękach.
Typowe błędy to zaczynanie od zbyt dużej liczby cykli, brak rozgrzewki i ignorowanie bólu. Rozgrzewka powinna trwać co najmniej 5 minut spokojnego marszu z krążeniami ramion i lekkimi skłonami. Po treningu nie pomijaj rozciągania łydek i zginaczy bioder. Jeśli odczuwasz ból pleców, kolan lub ścięgna Achillesa, przerwij sesję i następnym razem skróć szybką fazę. Interwały mają budować formę, nie kontuzje.
Najczęstsze błędy to: pochylanie się nad wózkiem przy każdej rozmowie z dzieckiem, trzymanie jednej ręki na rączce i drugiej na telefonie (ciało skręca się asymetrycznie), a także pchanie wózka jedną ręką przez dłuższy czas. Rób przerwy co kilkanaście minut: zatrzymaj się, wyprostuj, cofnij łopatki, zrób kilka spokojnych wdechów. To wystarczy, żeby rozluźnić napięte mięśnie i wrócić do poprawnej pozycji.
Jak pchać, żeby kręgosłup pracował symetrycznie Stań blisko wózka — na tyle, by ręce były ugięte, a nie wyciągnięte jak do pchania ciężkiej skrzyni. Napnij lekko mięśnie brzucha, jakbyś przygotowywał się do lekkiego wydechu, i utrzymuj to napięcie przez cały spacer. To ono chroni odcinek lędźwiowy przed nadmiernym wygięciem. Pchaj z całego ciała: ciężar przenosi się z tylnej nogi na przednią, biodra pracują razem z wózkiem. Nie odpychaj się tylko rękami — to najczęstszy błąd, który po kilkunastu minutach kończy się napięciem w barkach i drętwieniem dłoni.
Gdzie najczęściej traci się ciepło i jak temu zapobiec Głowa, szyja, dłonie i stopy wychładzają się najszybciej, bo są słabo ukrwione i mają mało tkanki tłuszczowej. Czapka i szalik albo komin to nie dodatek, tylko element systemu. Rękawiczki cienkie, ale wiatroszczelne, sprawdzają się lepiej niż grube wełniane, które przepuszczają podmuchy. Stopy warto ubrać w skarpety z wełny lub mieszanki syntetycznej — bawełniane chłoną pot i po godzinie marszu dają uczucie zimna. Buty powinny mieć nieco luzu, bo ciasne ograniczają krążenie i paradoksalnie powodują marznięcie.
Uważaj na tak zwane „podszywanie się" pod wózek: gdy idziesz za nim pochylony, z wypchniętym brzuchem i pośladkami cofniętymi do tyłu. Wygląda to niewinnie, ale przez godzinę przeciąża dolny odcinek kręgosłupa. Kontroluj to prostym sposobem — co jakiś czas zrób krok w tył, wyprostuj się i ponownie ustaw miednicę w pozycji neutralnej. Podobnie z głową: nie prowadź wózka ze wzrokiem wbitym w telefon. Głowa wysunięta do przodu dokłada karkowi kilka kilogramów dodatkowego obciążenia.
Zacznij od ustawienia rączki. Powinna znajdować się mniej więcej na wysokości dolnych żeber, tak by łokcie były lekko ugięte, a nie zablokowane. Jeśli rączka jest za niska, automatycznie pochylasz tułów do przodu. Jeśli za wysoka — unoszisz barki i napinasz kark. Wysokość reguluj przed wyjściem, nie w trakcie, i sprawdź ją w butach, w których naprawdę chodzisz, bo grubość podeszwy zmienia ustawienie o kilka centymetrów.