remont łazienki krok po kroku łazienki w bloku rządzi się innymi prawami niż w domu. Nie masz wpływu na konstrukcję stropu, wentylację ani to, co dzieje się u sąsiadów z dołu i z góry. Dlatego najpierw sprawdź, jak działa wentylacja: przyłuż kartkę do kratki przy zamkniętych drzwiach — jeśli opada, ciąg jest. Jeśli nie, wezwij fachowca od przewodów, zanim w ogóle zaczniesz kucie. Niedrożny kanał to najczęstsza przyczyna grzyba i pleśni, a żadna farba
przeciwgrzybicza tego nie naprawi.
Na co uważać przy stelażu i mocowan
Do łazienki i kuchni wybieraj fugę cementową modyfikowaną lub epoksydową. Pierwsza jest tańsza i łatwiejsza w aplikacji, druga praktycznie nie chłonie wody i wytrzymuje kontakt z detergentami, ale wymaga wprawy — szybko wiąże i trudno ją doczyścić z powierzchni płytki. Do kabin natryskowych,
blatów i stref bezpośrednio narażonych na zalewanie sensowna jest epoksydowa. Do reszty ścian w zupełności wystarczy dobra cementowa o niskiej nasiąkliwości. Szerokość fugi dopasuj do formatu płytki: przy małych płytkach 2–3 mm, przy dużych nawet 5 mm, bo zbyt wąska spoina nie przyjmie ruchu i pęknie.
Planowanie zacznij od zmierzenia najdłuższego i najszerszego wymiaru pomieszczenia, a nie od listwy przypodłogowej, którą akurat masz w garażu. Szczelinę licz osobno dla każdej osi. Przy układaniu wzdłuż dłuższej ściany zostaw od 8 do 10 mm przy ścianach prostopadłych do kierunku desek i minimum 10 mm przy ścianach równoległych, jeśli pomieszczenie jest większe niż sześć metrów. W przejściach między pomieszczeniami bez progu dylatacja musi być szersza — od 10 do 15 mm, bo tam stykają się dwa niezależnie pracujące pola. Do pomiaru używaj klinów dystansowych, nie ołówka i „na oko".
Po wyschnięciu zabezpiecz fugę preparatem hydrofobizującym. To jedna warstwa, którą nakłada się pędzlem lub gąbką na czystą i suchą powierzchnię, a potem zostawia do wyschnięcia. Odpycha wodę i brud, więc fuga dłużej pozostaje jasna. Myj ją regularnie łagodnym środkiem i miękką szczotką, nie kwasem i nie druciakiem — agresywna chemia wypłukuje spoiwo i otwiera pory. Jeśli mimo to pojawi się ciemny nalot, to znak, że wilgoć dostaje się pod płytki — wtedy szukaj nieszczelności, a nie tylko szoruj fugę.
Planowanie instalacji elektrycznej w mieszkaniu zaczyna się od ustalenia, gdzie stanie każde urządzenie i jak będziemy z niego korzystać. Zanim kupisz puszki i przewody, narysuj plan pomieszczeń w skali i zaznacz na nim meble, sprzęt AGD oraz RTV. To pozwoli uniknąć sytuacji, w której gniazdko wypada za szafą albo włącznik za drzwiami. Pamiętaj, że każde dodatkowe gniazdo to koszt, ale jeszcze większym kosztem jest późniejsze kucie ścian i przeciąganie przedłużaczy przez pół mieszkania.
Uszczelnienie to osobna sprawa. Silikon sanitarny nakładaj w narożnikach, na styku ściany z podłogą, wokół brodzika i przy blatach — tam fuga zawsze pęknie, bo dwa elementy pracują inaczej. Podłoże musi być suche i odtłuszczone, a taśma malarska po bokach ułatwia równe wykończenie. Silikon wygładzaj palcem zwilżonym wodą z mydłem, jednym ruchem. Nie nakładaj go na świeżą, wilgotną fugę — wilgoć pod uszczelniaczem to najprostsza droga do pleśni i czarnych plam.
Ściana, tekstylia i zieleń — trzy dźwignie, które zmieniają najwięc
Fuga w łazience i kuchni psuje się z dwóch powodów: albo wsiąka w nią woda i brud, albo pracuje razem z podłożem, którego nikt nie ustabilizował. Zanim sięgniesz po masę, sprawdź stan podłoża. Płytek nie kładzie się na starych, odspojonych warstwach ani na drewnie bez odpowiedniego podkładu. Jeśli podłoże ugina się pod naciskiem dłoni albo dzwoni pod opukiwaniem, żadna fuga tego nie uratuje — najpierw naprawa, potem fugowanie.
Zanim kupisz płytki, zaplanuj strefy mokre i punkt odpływu. W bloku odpływ liniowy często wymaga podniesienia podłogi albo wpuszczenia go w wylewkę, co nie zawsze jest możliwe przy niskim stropie. Sprawdź, czy możesz zmienić położenie prysznica względem pionu kanalizacyjnego — każdy dodatkowy metr poziomej rury to ryzyko zapchania i cofki. Ustal też, gdzie będą gniazdka: w łazience obowiązują strefy ochronne, a pralka i suszarka potrzebują osobnych, uziemionych obwodów.
Jak fugować, żeby spoina była pełna Fugę nakładaj packą gumową po skosie, dociskając ją do szczeliny, i zbieraj nadmiar, zanim zaschnie. Najczęstszy błąd to fugowanie „na mokro" bez wcześniejszego zwilżenia płytek — masa wyciąga wodę z podłoża, kruszy się i nie wiąże. Drugi błąd:
zbyt rzadka konsystencja. Fuga ma mieć konsystencję gęstej pasty, nie lejącej się papki. Po związaniu, gdy fuga przestanie się kleić, przetrzyj powierzchnię wilgotną gąbką ruchem po przekątnej fugi, a nie wzdłuż niej — inaczej wyciągniesz świeżą masę ze szczeliny.